| |
 |
Zelf gewilde eenzaamheid
|
20 Februari 2012 | 21:15:14
|
| Wat is het hoogste menselijke ideaal? Wat is de zin van het bestaan? Waartoe zijn wij hier op aard? Ik denk dat de meeste mensen een antwoord ergens in de richting van rechtvaardigheid, liefde of zorg. Allemaal relationele concepten. We zijn immers Sociale Dieren. De ander geeft ons betekenis.
We zijn een collectief. Altijd samen en voor elkaar, ook al is het uit eigenbelang. Communisme is logisch. Dan heb je natuurlijk klojo's die zelfs de beste concepten kunnen verklojo-en. En dan krijg je liberalisme. En niemand bemoeit zich meer met elkaar, we willen immers vrij zijn. En dan de uitvinding die iedere menselijke communicatie onmogelijk heeft gemaakt: postmodernistisch existentialisme. L'enfer, c'est les autres. How wrong could one be?
We zijn veroordeeld tot een zelf gewild en zelf veroorzaakt solipsisme. Niemand kan de ander nog begrijpen. Alles is subjectief. Alles is 'dat-is-dan-jouw-mening.' Eenzaamheid tot en met. We laten elkaar met rust. Ook al wil niemand ooit met rust gelaten worden.
En dat merk je pas echt op die momenten dat je de ander nodig hebt. Dat je luistert naar je evolutionair en genetisch gepredisposeerde neiging om je over te laten aan de zorgen van anderen. En dan merk je dat we onszelf alle mogelijkheid op communicatie hebben ontnomen. Dat niemand ons nog begrijpt. Dat niemand beschikbaar is. |
|
|
|
|
Prediker
|
13 Februari 2012 | 12:12:52
|
| Enthousiasme is een onbetaalbaar goed. Interesse is de remedie tegen ieder verval. Prediker 1: 18: kennis vermeerdert smart. Ongetwijfeld. Maar stréven naar kennis, stréven naar wijsheid. Dat zou Salomo toch moeten weten. Hij vroeg wijsheid, hij kreeg de wereld. Kon ik maar streven. Kon ik maar iets willen. Kon ik maar enige belangstelling opbrengen voor de rest van mijn leven; was ik maar verschillig voor iets, wat dan ook.
5 Wie nog in leven zijn, weten tenminste dat ze moeten sterven, maar de doden weten niets. Er is niets meer dat hun loont, want ze zijn vergeten. 6 Hun liefde en hun haat, alle hartstocht die ze ooit hebben gehad, ging allang verloren. Ze nemen nooit meer deel aan alles wat gebeurt onder de zon.
7 Dus eet je brood met vreugde, drink met een vrolijk hart je wijn. God ziet alles wat je doet allang met welbehagen aan. 8 Draag altijd vrolijke kleren, kies een feestelijke geur. 9 Geniet van het leven met de vrouw die je bemint. Geniet op alle dagen van je leven, die God je heeft gegeven. Het bestaan is leeg en vluchtig en je zwoegt en zwoegt onder de zon, dus geniet op elke dag. Het is het loon dat God je heeft gegeven. 10 Doe wat je hand te doen vindt. Doe het met volle inzet, want er zijn geen daden en gedachten, geen kennis en geen wijsheid in het dodenrijk. Daar ben je altijd naar op weg. 11 Ik heb onder de zon opnieuw gezien dat niet altijd een snelle hardloper de wedloop wint, een sterke held de oorlog, dat hij die wijs is niet altijd zijn brood heeft, en hij die inzicht heeft de rijkdom, hij die bekwaam is het respect. Zij allen zijn afhankelijk van tijd en toeval. 12 Nooit weet de mens wanneer zijn tijd gekomen is: zoals de vissen verraderlijk worden gevangen door de fuik en de vogels door de val, zo wordt de mens verrast door de verraderlijke tijd, wanneer die als een klapnet op hem valt.
Prediker 9
Die gast wist waar hij het over had. Het bestaan is zinloos, binnen een oogwenk ga je dood. Dus geniet. En doe wat je doet met overgave. Mee eens. Maar hoe? Als het loon van God is dat je geniet van je vluchtige bestaan, en je krijgt dat loon niet, wat blijft er dan over? Als we volgens de regels der hermeneutiek dit bijbelgedeelte bestuderen, denk ik dat we kunnen stellen dat het enige dat overblijft is: Zwoegen. Zwoegen en wachten op de dood, die komt als een verraderlijk klapnet. We zijn overgeleverd aan het lot. Wat we doen, maakt geen verschil. Genot is de enige zin van het leven.
Kortom. Mijn bestaan is van alle verschilligheid beroofd. |
|
|
|
Predestination
|
02 Februari 2012 | 16:40:03
|
I live in truth, so help me God
And I’m severely bound
Dreams are made of ash of youth
Shattered pieces of doomed future
How it might have been
but nothing ever ‘might’
I want to fly away, be free
But I am chained in fright
My every fact has been determined by
the scars you’ve made me make
I’m imprisoned by your genes
You have determined me
And I am never free
to be or not to be
|
|
|
|
Ik = Werther?
|
31 Januari 2012 | 15:27:07
|
Lief dagboek,
Kots. Ik heb het echt gedaan. Ik heb een weblog gemaakt. Toegegeven aan de puberale neiging om in het openbaar te weeklagen over mijn onbeduidende misère. Godzijdank doe ik het niet in het Engels. Engels maakt dingen mooier. Poëtischer. Vooral dramatischer. Je zult zien: in het Nederlands ben ik dramatisch genoeg.
Waarom Werhter? Ten eerste is de beste man zo depressief als een konijn. Ik zeg: +1. Ten tweede is hij vervuld van zelfmedelijden. De arme man wordt door niemand begrepen. Hij is als een os van Phalaris. Hij schreeuwt het uit in zielsnood, maar voor de lezer is het als zoete melodie, die een milde weemoed veroorzaakt als vertroosting van de bitterheid van binnen.
Ben ik als Werther? Ik wou, bij Odin, dat ik het niet was. Deze log heet Werther om mij te herinneren aan hoe het afliep met Werther. Na een leven van ellende pleegt hij zelfmoord. Brieven waarin hij zijn diepste zielsroerselen aan het papier heeft toevertrouwd, worden openbaar. Ze vormen een inspiratie voor een hele generatie jonge mensen. Velen volgden zijn voorbeeld. Trek hieruit lering: zorg dat je in leven blijft, en boven dat: zorg dat je je zielsnood niet op schrift stelt.
|
|
|
|
Fuck me
|
31 Januari 2012 | 15:26:34
|
Don't you tell me how I feel
You don't know just how I feel
I want to know everything
I want to be everywhere
I want to fuck everyone in the world
I want to do something that matters
Nine Inch Nails - I do not want this
Je weet wel, dat lege gevoel dat eruit wil. Het is niet leeg, dat denk je maar. Het is explosief, het is een kracht die maakt dat je iets wilt, alles wilt, alles behalve dit wilt. Ongerichte energie. IwishIwassomeoneelsesomwhereelsanywherebutfarfromhere. Dat gevoel.
En wat doe je dan. Ik heb zin om te schreeuwen en te rennen. Om iets kapot te maken. Hoe vaak heb ik wel niet op het punt gestaan om een raam of een spiegel te breken? Nooit gedaan. Maar wat zou het me opluchten. Of anders mezelf kapot maken. Heb mezelf gisteren onwijs naar de klere gezopen en it was good. Maar ik wil natuurlijk klein-gothic-puber-meisje mezelf eens even lekker met een schaar bewerken. Waarom maken anderen daar toch altijd zo'n probleem van? Heel natuurlijke reactie als je uit je voegen knapt. Is iets van alle tijden en alle culturen. Who cares? Ja, iedereen dus. I don't care about iedereen, maar degenen die mij naakt zien zijn mij wel dierbaar. I care about hun mening. Stom genoeg. Dus, wat dan? I wanna fuck you like an animal. I want to feel you from the inside. My whole existence is flawed. You get me closer to God. Ook Nine Inch Nails. Hij snapt het. Ik wil compleetvolledigtotaalhelemaal plat geneukt te worden. Daar heb ik zin in.
|
|
|
|
Het lijden van de jonge Werther - Johann Wolfgang Goethe
Quote
|
28 Januari 2012 | 16:54:14
|
‘Je ziet alles zo geëxalteerd, en in elk geval heb je hierin ongelijk dat je zelfmoord, waar we het nu over hebben, op één lijn stelt met grootse daden: je kunt het moeilijk anders dan zwakheid noemen. Want doodgaan is beslist heel wat gemakkelijker dan moedig dulden en lijden.’
Ik wilde er eigenlijk het zwijgen toe doen, want niets brengt me zo uit mijn doen als dat iemand, op een moment dat ik vanuit mijn hele hart redeneer, met een onbenullige gemeenplaats komt aandragen. Maar juist omdat ik dit al vaak gehoord en me er al vaker aan geërgerd had hernam ik me en antwoordde vrij heftig: ‘Je noemt het zwakheid? Laat je alsjeblieft niet door de schijn bedriegen. Kun je een volk dat gebukt gaat onder het ondraaglijke juk van een tiran zwak noemen als het eindelijk opstaat en zijn ketenen verbreekt? Is een man wiens huis in brand staat en die in zijn ontzetting al zijn kracht samenbalt en moeiteloos vrachten naar buiten draagt die hij in zijn gewone doen nauwelijks kan verplaatsen, is iemand die wordt beledigd en het in zijn woede tegen zes man opneemt en ze de baas is, is die zwak te noemen? En, beste, als gespannen-zijn kracht betekent, waarom zou overspannen dan het tegendeel heten?’
(...)
Schande, wanneer iemand die dat ziet zou durven zeggen: “Dom kind! Had ze gewacht, had ze de tijd zijn werk laten doen, dan was haar wanhoop vanzelf overgegaan en was er wel een ander komen opdagen, die haar had getroost.” – Dat is hetzelfde als wanneer iemand zou beweren: “De sukkel! Gaat dood aan de koorts! Als hij had gewacht tot hij weer op krachten was gekomen, tot de kwade sappen verdreven waren, zijn roerig bloed weer was bedaard, dan was het allemaal goed afgelopen en leefde hij nog!”’
Albert, die de evidentie van de vergelijking nog niet inzag, bracht nog het één en ander naar voren, en wel onder mee dat ik het alleen over een eenvoudig meisje had gehad; maar dat hij niet kon begrijpen hoe iemand met verstand, iemand die minder beperkt dacht, die de dingen in een groter verband zag, voor iets dergelijks te verontschuldigen was. ‘Beste jongen,’ riep ik uit, ‘een mens is een mens, en het beetje verstand dat je mag hebben komt niet of nauwelijks aan bod als hartstocht laait en de beperkingen van het mensdom je in het nauw brengen. Veeleer – maar laten we het daar een andere keer over hebben,’ zei ik en ik pakte mijn hoed. O, mijn hart was berstensvol – we gingen uit elkaar zonder elkaar te hebben begrepen. Wat begrijpt de ene mens de ander ook moeilijk in deze wereld.
|
|
|
|
|
|
